Dit echtpaar was in 1999 gehuwd onder het maken van huwelijkse voorwaarden.

Hierin is onder meer bepaald dat als het huwelijk eindigt door echtscheiding er zal

“worden afgerekend
als had er tussen de echtgenoten een algehele gemeenschap van goederen bestaan.  Buiten de afrekening blijft echter een bedrag gelijk aan de waarde van het aangebrachte
vermogen […]. Van het aangebrachte vermogen en de waarde daarvan blijkt uit een aan  deze akte gehechte bijlage. 

VERMOGENSBESCHRIJVING
Het vermogen van ieder der echtgenoten is thans samengesteld als vermeld op de aan  deze akte gehechte en door de comparanten en mij, notaris, ondertekende staat.”

Naar aanleiding van hun echtscheiding in 2008 twisten de man en vrouw over de vraag of de waarde  van de kapitaalverzekering die de man enkele jaren vóór het huwelijk had afgesloten ook onder het verrekenbeding valt. Deze polis is niet vermeld op de staat van aanbrengsten. De man stelt dat per abuis is verzuimd de verzekering in de bijlage van de huwelijkse voorwaarden op te nemen en dat het de bedoeling van partijen is geweest de waarde van de polis ten tijde van het sluiten van het huwelijk buiten de verrekening te houden. De vrouw betwist dit echter en stelt dat de  polis volledig moet worden verrekend nu deze niet is vermeld op de staat van aanbrengsten. 

Wat vindt het Hof?
Volgens het Hof spitst het geschil zich toe op de vraag of het niet op de bijlage vermelden van de polis betekent dat deze in de overeengekomen verrekening moet worden betrokken.
Deze vraag moet niet alleen worden beantwoord op grond van de tekst en inhoud van de huwelijkse voorwaarden, maar ook aan de hand van wat partijen over en weer hebben verklaard en uit elkaars verklaringen en gedragingen hebben afgeleid en wat zij te dien aanzien redelijkerwijs van elkaar mochten verwachten (de Haviltexmaatstaf).

Aangezien huwelijkse voorwaarden op straffe van nietigheid moeten worden aangegaan bij notariële akte komt bij de toepassing van de Haviltexmaatstaf in dit verband mede gewicht toe aan hetgeen de notaris in het kader van zijn voorlichting heeft medegedeeld omtrent de inhoud en strekking van de huwelijkse voorwaarden en aan de betekenis die veel voorkomende bepalingen in huwelijkse voorwaarden volgens notarieel gebruik normaal gesproken hebben.

Volgens het Hof brengt een redelijke uitleg van de huwelijkse voorwaarden mee dat alles wat ten huwelijk is aangebracht buiten de afrekening blijft en dat vermelding op de bijlage daarvoor niet doorslaggevend is. Dit strookt immers met de bedoeling van partijen om het aangebrachte vermogen niet gemeenschappelijk te laten worden en is in overeenstemming met wat de notaris daarover aan partijen heeft meegedeeld. Uit niets blijkt dat slechts het aangebrachte vermogen dat op de bijlage is vermeld buiten de afrekening moest blijven. Die beperking is niet met zoveel woorden in de huwelijkse voorwaarden opgenomen en past evenmin bij de hiervoor vastgestelde bedoeling van partijen. Gelet op de bedoeling van partijen en de omstandigheid dat de vrouw bij het aangaan van het huwelijk niet wist dat de man een polis had, acht het Hof de stelling van de man dat hij vergeten is de polis op de bijlage te vermelden zeer aannemelijk. Dat de polis tijdens het huwelijk is verpand aan de bank en met de latere uitkering de hypotheekschuld is afgelost, staat aan deze uitleg niet in de Eweg.  (Hof Arnhem 13 juli 2010, nr 200.050.729 (LJN BO1238))

Wat is nu het belangrijkste?
Ook al zijn er huwelijkse voorwaarden, wanneer deze worden “opgeroepen”vindt er niet altijd een stricte uitleg plaats. Uit deze casus blijkt eens te meer dat er meerdere factoren, niet per definitie maar toch, een rol kunnen spelen bij de uitleg.

Eind november is tijdens de vergadering van de Tweede Kamer door mevrouw Berndsen (D66) geopperd dat het een aantal regelingen rondom het huwelijk zou worden gemoderniseerd. Dat zou zich moeten vertalen door het systeem van huwelijkse voorwaarden als standaard te laten gelden.

Sinds 2003 ligt er al een dergelijk voorstel en dat nu in afwachting is van een parlementaire behandeling. Volgens dat voorstel zouden aanbrengsten, erfrechtelijke verkrijgen en giften van rechtswege buiten de gemeenschap blijven. Ten aanzien van dat wetsvoorstel vroeg de  SGP zich af, of het de bedoeling van D66 is om dit voorstel terug te halen.

D66 is daar voorstander van. Volgens haar is er namelijk een brede steun  in de Tweede Kamer (GroenLinks, VVD, PvdA) om verder te gaan dan het liggende wetsvoorstel. Het verzoek van Berndsen aan staatssecretaris Teeven dan ook om het terug te halen en aan te passen.

De noodzaak is hoog want de maatschappij is simpelweg veranderd. Immers, zo stelt Berndsen: ” Het onder huwelijkse voorwaarden trouwen blijkt een enorme belemmering te zijn voor mensen die het eigenlijk wel zouden willen, omdat het een dure aangelegenheid is. Een ander argument is dat er meer zzp’ers zijn gekomen die last hebben van het trouwen in gemeenschap van goederen. Als de partner een eigen inkomen heeft wanneer de zzp’er failliet gaat en schulden krijgt, moet de partner voor de helft van de schulden opdraaien. Ik denk dat dit in deze tijd eigenlijk niet meer aan de orde zou moeten zijn.”

Geen haast of toch wel?
De staatssecretaris voelt daar echter  vrij weinig voor. De wetsbehandeling die nu loopt wordt gewoon afgewacht omdat het simpelweg storend zou zijn om het lange wetgevingsproces te  onderbreken. Wel heeft de staatssecretaris toegezegd om te bekijken welk verbeteringen er nog kunnen worden aangebracht.

In afwachting daarvan heeft D66 zich echter al wel laten horen, het is D66 wel degelijk menens met de huwelijkse voorwaarden. D66-woordvoerder Schouw wil zelfs een initiatiefvoorstel indienen wanneer staatssecretaris Teeven het idee niet snel genoeg omarmt.

Het was niet meer dan een terloopse opmerking tijdens de begrotingsbehandeling van het ministerie van Veiligheid en Justitie, toch staat D66 er volledig achter. Dat zei D66-parlementariër Schouw tijdens een kennismakingsgesprek met de KNB, afgelopen maandag. Hij voegde daaraan toe zelf een initiatiefvoorstel in te willen dienen wanneer staatssecretaris Teeven het idee van D66 niet snel genoeg omarmt om huwelijkse voorwaarden als wettelijke basis te nemen in plaats van de gemeenschap van goederen.

De Tweede Kamer wil ervan af dat mensen die trouwen zonder iets te regelen, in gemeenschap van goederen trouwen. Een plan daartoe van D66 wordt gesteund door in ieder geval de VVD, de PvdA en GroenLinks, die samen een meerderheid hebben.

De standaard is nu dat mensen na een huwelijk samen alle goederen in eigendom krijgen, tenzij ze dat op huwelijkse voorwaarden anders regelen. Een Kamermeerderheid wil dat omdraaien, omdat de partijen de de oude regel “uit de tijd” vinden.

Individualisering
Volgens D66-Kamerlid Magda Berndsen moeten de huwelijksregels worden aangepast aan de individualisering van de maatschappij. Als huwelijkse voorwaarden de standaard worden, zijn mensen niet voor elkaars schulden verantwoordelijk, voert ze aan.

“We gaan er vanuit dat iedereen voor zichzelf kan zorgen”, zegt Berndsen. “Vrouwen zijn geëmancipeerd, hebben vaak een eigen inkomen en zijn niet meer afhankelijk van het inkomen van hun partner, zoals dat tien, twintig of dertig jaar geleden het geval was. Ik denk dat het echt tijd is om de wet te moderniseren.”

Ondernemers
De VVD, die het plan steunt, zegt dat ook het groeiende aantal zelfstandige ondernemers van het plan zal profiteren. Als een ondernemer aansprakelijk wordt gesteld of failliet gaat, kan niet meer het vermogen van de echtgenoot worden meegenomen. “Daar wil je je echtgenoot natuurlijk tegen beschermen”, zegt VVD-Kamerlid Ard van der Steur.

“Maar in uitzonderingsgevallen, en als je de risico’s bewust aanvaard, kun je ook in gemeenschap van goederen trouwen”, zegt de VVD’er.

Een meerderheid van de Tweede Kamer wil dat Nederlanders niet meer standaard trouwen in gemeenschap van goederen, maar op huwelijkse voorwaarden.

In ieder geval VVD, PvdA en GroenLinks steunen dit plan van D66, meldt de NOS woensdag. D66-Kamerlid Magda Berndsen zegt tegen de NOS dat haar partij vindt dat de regels om te trouwen moeten worden aangepast aan de individualisering van de maatschappij.

Bij het trouwen in gemeenschap van goederen zijn echtelieden na hun ja-woord gezamenlijk eigenaar van alle goederen. Om dat te voorkomen kan men kiezen voor de zogeheten huwelijkse voorwaarden.

Als dat laatste de standaard wordt, zijn mensen niet meer verantwoordelijk voor elkaars schulden, redeneert de politica.

Bron: www.nu.nl

Ondernemers kunnen het best niet in gemeenschap van goederen trouwen. Maar wat als je pas na jaren besluit eigen baas te worden? 

Ik ben nu getrouwd in gemeenschap van goederen. Ik wil binnenkort een eigen zaak beginnen en nu ben ik bang dat ik in het geval van een scheiding het risico loop dat ik mijn zaak niet voort kan zetten omdat mijn echtgenoot de helft kan opeisen. Nu heb ik een goed huwelijk, maar je weet maar nooit. Moet ik nu scheiden en vervolgens opnieuw trouwen met huwelijkse voorwaarden, of kan ik de voorwaarden van het huwelijk veranderen?

Als je bent getrouwd in gemeenschap van goederen betekent dat dat de vermogens van beide echtgenoten na het geven van het ja-woord versmelten tot één vermogen. De echtgenoten zijn dan samen eigenaar van dat totale vermogen.

Aan het einde van het huwelijk hebben beiden in beginsel recht op de helft. Dat betekent dat bij echtscheiding in dit geval ook de (waarde van de) onderneming gedeeld moet worden. De continuïteit van een bedrijf kan daardoor in gevaar komen bij een echtscheiding. Het is dus verstandig om huwelijkse voorwaarden te maken die de gevolgen van een echtscheiding voor de echtgenoten én voor het bedrijf regelen.

Rechtbank
Het is gebruikelijk om voor het aangaan van het huwelijk huwelijkse voorwaarden te maken. Tijdens het huwelijk kunnen echter ook huwelijkse voorwaarden gemaakt worden. Je hebt hiervoor (in tegenstelling tot het sluiten vóór het huwelijk) toestemming nodig van de rechtbank.

Een advocaat kan voor jullie een dergelijk verzoek opstellen en indienen bij de rechtbank. Het verzoek moet aan een aantal voorwaarden voldoen die de rechtbank toetst. Ten eerste moet een notaris de nieuwe voorwaarden in een (ontwerp-)akte hebben vastgelegd. Verder mogen de nieuwe voorwaarden niet het belang van een schuldeiser schaden, noch mogen ze in strijd zijn met andere wettelijke regels of algemene, gebruikelijke gewoontes. In principe kunnen de notaris en de advocaat je hierover goed adviseren. Zodra de rechtbank de akte heeft goedgekeurd, moet deze akte binnen drie maanden bij de notaris getekend worden.

Start bedrijf
Het is verstandig de huwelijkse voorwaarden op te laten stellen en goed te laten keuren door de rechtbank vóórdat je een eigen bedrijf start. De voorwaarden treden namelijk pas in werking op de dag nadat de goedgekeurde akte is verleden bij de notaris. Voor die dag ontstane schulden en/of baten uit de onderneming vallen daarom gewoon nog in de gemeenschap van goederen en zullen bij een eventuele echtscheiding verdeeld moeten worden.

Meer informatie? Klik dan hier.

Bron: www.z24.nl

Als men trouwt zonder huwelijkse voorwaarden te hebben gemaakt, ontstaat er automatisch een gemeenschap van goederen.

Alle bezittingen en schulden die ieder van de echtgenoten vóór het huwelijk had, worden in beginsel gemeenschappelijk, evenals alle bezittingen die ieder van de echtgenoten tijdens het huwelijk verkrijgt en alle schulden die ieder van de echtgenoten tijdens het huwelijk aangaat. Als één van de echtgenoten failliet gaat, sleept hij de ander mee in de financiële ellende.

De meeste ondernemers die getrouwd zijn hebben huwelijkse voorwaarden gemaakt. Bij faillissement van de ondernemer blijft dan het vermogen van de echtgenoot buiten schot. Meestal worden deze huwelijkse voorwaarden al vóór de huwelijkssluiting gemaakt. Het is echter ook tijdens het huwelijk nog mogelijk huwelijkse voorwaarden te maken of deze te wijzigen, al is dat wel veel duurder dan wanneer ze vóór het huwelijk worden gemaakt.

Vaak heeft men het idee dat het voldoende is dat men huwelijkse voorwaarden heeft gemaakt en dat men er daarna niet meer naar hoeft te kijken en geen rekening meer mee hoeft te houden. Maar ondertussen doet men allerlei dingen die de werking van de huwelijkse voorwaarden frustreren en ondermijnt men dus zelf die “beveiliging”.

Zo komt het bijvoorbeeld vaak voor dat wanneer de ondernemer (ten behoeve van de onderneming) een krediet aangaat bij een bank, de andere echtgenoot (niet-ondernemer) daarvoor moet meetekenen. Deze laatste wordt zo mede-aansprakelijk voor de kredietschuld. Als het vervolgens misgaat met de zaak, kan de bank zich ook verhalen op het vermogen van de niet-ondernemende echtgenoot. De huwelijkse voorwaarden kunnen dit dan niet voorkomen. Dit geldt ook wanneer echtgenoten samen een vennootschap onder firma aangaan, aangezien zij als vennoten ieder aansprakelijk zijn voor het geheel van de bedrijfsschulden.

In veel huwelijkse voorwaarden is een “periodiek verrekenbeding” opgenomen. Dit houdt in dat de echtgenoten jaarlijks dát deel van de inkomsten dat zij niet hebben gebruikt voor betaling van de kosten van de gemeenschappelijke huishouding, fifty-fifty verrekenen. Als de onderneming een goed jaar heeft en veel winst maakt en de ondernemende echtgenoot meer inkomen heeft dan de niet-ondernemende echtgenoot, kan de ondernemer op basis van het verrekenbeding een bedrag “overhevelen” naar de niet-ondernemende echtgenoot en op die manier buiten bereik van eventuele schuldeisers van de onderneming brengen.

Helaas wordt vaak vergeten aan dit verrekenbeding uitvoering te geven.

Zoals u ziet, is het van belang de afspraken in huwelijkse voorwaarden na te leven. Hebt u hierover vragen, dan kunt u uiteraard steeds bij Anotaris terecht. Deze kan ook voor u nagaan of uw huwelijkse voorwaarden nog up-to-date zijn of wellicht beter gewijzigd kunnen worden.

Bron: www.werygoedegebuure.nl

M en V zijn gehuwd op huwelijkse voorwaarden. Volgens deze huwelijkse voorwaarden bestaat er tussen M en V een algehele gemeenschap van goederen met uitzondering van:

a) de echtelijke woning en de daarop rustende hypothecaire schuld;
b) de goederen en schulden die zijn vermeld op de staat van aanbrengsten, en
c) de goederen die een echtgenoot tijdens het huwelijk middels erfrecht of schenking verkrijgt.

M en V hebben bij de Rechtbank een verzoek ingediend tot goedkeuring voor het wijzigen van de huwelijkse voorwaarden waarbij de uitzonderingen a) en c) worden geschrapt. Ten aanzien van dit verzoek heeft de Rechtbank onder meer het volgende overwogen. Voor zover M en V met de wijziging van de huwelijkse voorwaarden willen bewerkstelligen dat de goederen ten aanzien waarvan bij uiterste wilsbeschikking van de erflater of bij de gift is bepaald dat zij buiten de gemeenschap vallen, alsnog in de huwelijksgemeenschap vallen, schieten de huwelijkse voorwaarden hun doel voorbij. De Rechtbank overweegt hiertoe dat het de erflater of de schenker is die bepaalt of, en zo ja in hoeverre, een goed in de huwelijksgemeenschap valt door daaraan al dan niet de uitsluitingclausule als bedoeld in artikel 1:94 lid 1 BW te verbinden. Op gelijke wijze kan de erflater of de schenker bepalen dat een goed buiten de verrekening blijft, ook al zou verrekening ervan op grond van de huwelijkse voorwaarden behoren plaats te vinden: artikel 1:134 BW. Aldus opgevat brengt een uitsluitingsclausule de wil van de erflater of de schenker tot uitdrukking om de goederen waaraan de clausule is verbonden, of de waarde van de goederen waaraan de clausule is verbonden, aan een van de echtgenoten met uitsluiting van de andere echtgenoot ten goede te laten komen. Die strekking brengt mee dat het verzoekers niet vrij staat artikel 1:94 lid 1 BW, wat een dwingendrechtelijke bepaling is, contractueel te omzeilen door in hun onderlinge verhouding bij huwelijkse voorwaarden overeen te komen dat het verkregene tegen de uitdrukkelijke wil van de erflater of de schenker in, toch – in goederenrechtelijke zin – onderdeel van de huwelijksgemeenschap zal gaan uitmaken (HR 21 november 1980, NJ 1981/193). Derhalve moet worden aangenomen dat de voorgestelde wijziging van de huwelijkse voorwaarden strijd oplevert met de wet. Dat betekent ook dat aan de huwelijkse voorwaarden in zoverre goedkeuring dient te worden onthouden. De vraag of de beoogde wijziging van de huwelijkse voorwaarden voor het overige de toets der kritiek kan doorstaan, kan op grond van de aanwezige stukken niet worden beantwoord. Verzoekers stellen weliswaar dat niet behoeft te worden gevreesd voor benadeling van schuldeisers maar zij laten na die stelling nader toe te lichten en te onderbouwen. Van de notaris had mogen worden verwacht dat hij overeenkomstig het model verzoekschrift maken of wijzigen huwelijkse voorwaarden staande huwelijk van de KNB, waarnaar ook in het procesreglement wordt verwezen, ten minste een met deugdelijke bescheiden  onderbouwde verklaring zou hebben overgelegd waaruit blijkt dat M en V een positief vermogen hebben. Rb. Maastricht 4 mei 2010, nr 150322 / FA RK 10-605 (LJN BM5244)

Meer informatie over huwelijkse voorwaarden? Klik hier.