Dit echtpaar was in 1999 gehuwd onder het maken van huwelijkse voorwaarden.

Hierin is onder meer bepaald dat als het huwelijk eindigt door echtscheiding er zal

“worden afgerekend
als had er tussen de echtgenoten een algehele gemeenschap van goederen bestaan.  Buiten de afrekening blijft echter een bedrag gelijk aan de waarde van het aangebrachte
vermogen […]. Van het aangebrachte vermogen en de waarde daarvan blijkt uit een aan  deze akte gehechte bijlage. 

VERMOGENSBESCHRIJVING
Het vermogen van ieder der echtgenoten is thans samengesteld als vermeld op de aan  deze akte gehechte en door de comparanten en mij, notaris, ondertekende staat.”

Naar aanleiding van hun echtscheiding in 2008 twisten de man en vrouw over de vraag of de waarde  van de kapitaalverzekering die de man enkele jaren vóór het huwelijk had afgesloten ook onder het verrekenbeding valt. Deze polis is niet vermeld op de staat van aanbrengsten. De man stelt dat per abuis is verzuimd de verzekering in de bijlage van de huwelijkse voorwaarden op te nemen en dat het de bedoeling van partijen is geweest de waarde van de polis ten tijde van het sluiten van het huwelijk buiten de verrekening te houden. De vrouw betwist dit echter en stelt dat de  polis volledig moet worden verrekend nu deze niet is vermeld op de staat van aanbrengsten. 

Wat vindt het Hof?
Volgens het Hof spitst het geschil zich toe op de vraag of het niet op de bijlage vermelden van de polis betekent dat deze in de overeengekomen verrekening moet worden betrokken.
Deze vraag moet niet alleen worden beantwoord op grond van de tekst en inhoud van de huwelijkse voorwaarden, maar ook aan de hand van wat partijen over en weer hebben verklaard en uit elkaars verklaringen en gedragingen hebben afgeleid en wat zij te dien aanzien redelijkerwijs van elkaar mochten verwachten (de Haviltexmaatstaf).

Aangezien huwelijkse voorwaarden op straffe van nietigheid moeten worden aangegaan bij notariële akte komt bij de toepassing van de Haviltexmaatstaf in dit verband mede gewicht toe aan hetgeen de notaris in het kader van zijn voorlichting heeft medegedeeld omtrent de inhoud en strekking van de huwelijkse voorwaarden en aan de betekenis die veel voorkomende bepalingen in huwelijkse voorwaarden volgens notarieel gebruik normaal gesproken hebben.

Volgens het Hof brengt een redelijke uitleg van de huwelijkse voorwaarden mee dat alles wat ten huwelijk is aangebracht buiten de afrekening blijft en dat vermelding op de bijlage daarvoor niet doorslaggevend is. Dit strookt immers met de bedoeling van partijen om het aangebrachte vermogen niet gemeenschappelijk te laten worden en is in overeenstemming met wat de notaris daarover aan partijen heeft meegedeeld. Uit niets blijkt dat slechts het aangebrachte vermogen dat op de bijlage is vermeld buiten de afrekening moest blijven. Die beperking is niet met zoveel woorden in de huwelijkse voorwaarden opgenomen en past evenmin bij de hiervoor vastgestelde bedoeling van partijen. Gelet op de bedoeling van partijen en de omstandigheid dat de vrouw bij het aangaan van het huwelijk niet wist dat de man een polis had, acht het Hof de stelling van de man dat hij vergeten is de polis op de bijlage te vermelden zeer aannemelijk. Dat de polis tijdens het huwelijk is verpand aan de bank en met de latere uitkering de hypotheekschuld is afgelost, staat aan deze uitleg niet in de Eweg.  (Hof Arnhem 13 juli 2010, nr 200.050.729 (LJN BO1238))

Wat is nu het belangrijkste?
Ook al zijn er huwelijkse voorwaarden, wanneer deze worden “opgeroepen”vindt er niet altijd een stricte uitleg plaats. Uit deze casus blijkt eens te meer dat er meerdere factoren, niet per definitie maar toch, een rol kunnen spelen bij de uitleg.

Trouwen is populair, maar de huwelijken zijn de laatste jaren minder standvastig geworden. Dat concludeert het Centraal Bureau voor de Statistiek woensdag op basis van het Onderzoek Gezinsvorming, een steekproef die om de vijf jaar wordt gehouden.

Van de stellen die begin jaren negentig trouwden, zal binnen twintig jaar een kwart zijn gescheiden. Uit eerdere cijfers bleek dat van de huwelijken die rond 1970 waren gesloten, een op de zes na twee decennia op de klippen was gelopen. Het aantal huwelijken dat geen stand houdt, neemt in die vergelijking dus toe.

 Twintigers
Volgens het CBS is er onder twintigers bijna niemand die alleen door het leven wil (blijven) gaan. 90 procent wil samenwonen en de meesten willen ook trouwen. Van de mannen zegt driekwart een huwelijk te willen aangaan, tegen 85 procent van de vrouwen.

Voor het onderzoek ondervroeg het bureau in de periode maart-augustus 2008 3814 mannen en 3997 vrouwen tussen 18 en 62 jaar.

Huwelijken houden minder stand omdat de echtelieden over het algemeen kritischer zijn geworden. Dat betoogt hoogleraar Jan Latten van de Universiteit van Amsterdam naar aanleiding van de cijfers. Emancipatie, eerst een tijdje alleen wonen en eerst samenwonen zorgen voor echtelieden die meer eisen van hun partner en het huwelijkse leven.

”Partners zijn minder bereid zich in de relatie veel aan te passen”", aldus Latten. ”Vroeger was veel vanzelfsprekend. Een vrouw verhuisde mee als de man ergens anders ging werken. Nu wordt er gedebatteerd, zijn er potentiële splijtzwammen. De een wil veel kinderen, de ander niet.”

Topjaar huwelijken
Uit de cijfers vanaf 1950 van het CBS blijkt dat 1970 het ‘topjaar’ was wat betreft aantallen huwelijken. In dat jaar werden 123.631 paren in de echt verbonden. De decennia daarna is dat langzaam afgenomen tot het ‘dieptepunt’ in 2005 met 72.263 huwelijken. Vorig jaar wisselden 73.477 paren het jawoord.

Wat scheidingen betreft spande 2001 de kroon met 95.575 paren die het niet meer met elkaar uithielden. Het eerste jaar (1950) van de CBS-statistieken was ook meteen het laagste in aantal huwelijksontbindingen: 39.746. Vorig jaar gingen 85.697 stellen uiteen.

”Een partner heb je om permanent gelukkig te zijn. Anders hoeft het niet”,’ zegt Latten. ”Als het huwelijk niet zo perfect is, denkt men eerder dan vroeger aan scheiden. De echtelieden vragen zich af: hoe was het toen ik alleen was? Wat voegt de relatie toe aan mijn geluk? Dat alternatief was er vroeger niet.”

Stand economie
Een betrekkelijk nieuw effect in de huwelijkscijfers is volgens Latten de stand van de economie. Ontevreden stellen blijken hun scheiding uit te stellen omdat ze er rekening mee houden dat ze hun huis niet kunnen verkopen. Ook huwelijken worden uitgesteld als er een dip in de economie is.

”Je ziet nu dat een meerderheid trouwt als er een kind is. Men woont toch al samen en het gaat goed. Laten we gaan trouwen en een feest geven. Maar als het slecht gaat in de economie wordt er bezuinigd, ook op het trouwen.”

Bron: www.nu.nl